Lesotho, derde dag

Beste mensen, thuis, nu moet ik toch echt als eerste het woord nemen. Waarom, zult u zich afvragen.
Welnu, omdat Petra vanmorgen - wacht, dat maakt te weinig indruk:
OMDAT PETRA VANMORGEN MET JOHN DE GROTE TOCHT HEEFT GEDAAN:204 METER ABSEILEN NAAST DE GROTE WATERVAL.
Fantastisch, nietwaar?
Wat heb ik toch een pittig vrouwtje!
Intussen was ik met een lokale gids weer naar beneden geklauterd om er bijtijds te zijn en alles te filmen. En dat heb ik gedaan, maar met een klein foutje: ik hield de camera schuin en dan kun je, zoals helaas pas later bleek, niet filmen.
Dus? Tja, ik zou het wel met nauwelijks leesbare lettertjes willen typen, maar verzwijgen helpt niks omdat de waarheid toch zal blijken. Vooruit dan maar, hier komt het:
HET RESULTAAT WAS DAT DEZE OEN ERVOOR HEEFT GEZORGD DAT ER NIKS VAN PETRA'S GEWELDIGE PRESTATIE IS GEFILMD.
Ziezo, dat is er uit.
Verder nu met het verslagje.
Met Petra en John en de lokale gids omhoog geklommen. Petra bleek uitgeput, niet van het ABSEILEN (dat had ze, zoals ik verwachtte, prima gedaan en heel leuk gevonden), maar van de klim.
Met Marius hadden we afgesproken dat we vanaf twee uur zouden paardrijden. Dat deden we dus, maar het bleek wat teveel van het goede. Vooral Petra voelde zich te slap om haar knol te beteugelen en het slimme dier profiteerde daar van door volop ge gaan grazen en zich niks van haar pogingen om verder te gaan, aan te trekken. Maar ook de paarden van Nell en mij graasden liever dan dat ze verder gingen. Dus vonden we het na een uurtje wel genoeg en keerden we teug. Schande dat we alle vier door een lokaal meisje dat de teugel vasthield, moesten lagen helpen. Maar ja, zeker voor mij was het al heel wat: ik had nog nooit op een paard gezegen.
's Avonds weer knapperend haardvuurtje gemaakt. Voor Ton Vugts scoorde ik bij de bar verschillende Lesotho-muntjes (Lesotho is. Koninkrijk met eigen munteenheid.)

Wacht, nu komt de heldin zelf aan het woord.

Half zeven op. Spannende dag vandaag. Weer is goed. Om negen uur arriveren we met de fourwheeldrive aan de bovenkant van de Malet Sunyanafalls (192 meter). John, ik en nog vier anderen gaan ABSEILEN naast de wGeval, op 204 meter hoogte..
Eerst daalt een helper af om de mensen beneden aan te pakken. Dan ben ik als eerste van zes aan de.beurt. Mijn knieën knikken een beetje. Als ik over de rand moet, strek ik mijn benen niet goed, waardoor ikmet m' zijkant tegen de rots bots, net als giste. Wat angstig probeer ik mezelf in goede positie te krijgen. Op aanwijzing van de gids likt dat. Dan volgt de fantastische afdaling, een spanning van 20mete maakt dat ik veel zie, om daarna weer in goede positie genietend van de waterval naast me. De laatste 50 meter word ik drijfnat van het water en is de Gods spekglad. Het ismoeilijk om m'n voeten teven de rots te houden. Bijna beneden aangekomen praat de gids me naar de plaats waar hij me opvangt. Alle tuig gaat van me af, behalve de helm, klauter ik op handen en voeten over de spekgladde rotsen naar het paadje. Daar wacht ik op John, dient mij abseilt. Lucas zit wat verderop met een gids opzij te wachten. Hij probeert alles ge filmen - helaas mislukt, zoals late blijkt, omdat hij e camera verkeerd om hield.
We moeten de berg op naar boven, iets wat niets met wandelen te maken heeft. Ik vind het heel zwaar en gevaarlijk.
Doodmoe koen we op de top terug. Nell was boven gebleven om van de natuur te genieten.
Van het ABSEILEN heb ik erg genoten. Ik had nooit gedacht zoiets nog te mogen beleven.
Om 1 uur teug voor de lunch en om 2 uur ponyrijden (wat achteraf geen pony's maar paarden bleken!) Mijn paard reageert niet op mijn aansporingen en gaat rustig gras eten. Het lijkt wel een e3&@ Na en uur houden we het voor ge83!.
Voor vandaag inmijn energie om het paard aan ge sporen, op.
We hebben er hartelijk om gelachen.
En, helaas beste mensen: we kunnen nog geen foto's bij deze verslagen plaatsen omdat de verbinding hier (Tsitsikamma) niet erg best is. We zijn al blij dat de verslagen van Lesotho de deur uit kunnen.