8 en 9 april Tsitsikamma National Park

Om acht uur vertrek naar het nationale park Tsitsikamma. Aankomst drie uur.veel rijden dus en Marius voelt zich helaas niet zo goed: flink verkouden, slap en (naar late blijkt) wat koortsig.
Leuke boshutten met gedeelde douches en toilet. Er is een gemeenschappelijke keuken. Vooral de vrouwen maken zich licht zorgen over de toiletgang in de nacht, want er zitten baviAnen en die hebben het, dat weet een kind, vooral voorzien op loslopende witte vrouwen op leeftijd.
Direct na aankomst stuiven Petra en ik er, zoals gebruikelijk, op uit om de omgeving te verkennen. Wandeling naar en over drie hang ruggen over een prachtige rotsachtige kust. Klipdassies (rockrabbits) zien we volop, vrij mak.
'S Avonds zien we voor onze hut drie Blueduikers, grazend, en ook niet schuw.
Petra leeft zich tijdens de avondmaaltijd in het restaurant uit met hake, gamba's, inkt is en chips - een dure schotel. Maar wat bomt het: "Mmoet ie maar weten moet ie maar hangen", zou Hen van Koperen zeggen.
Niet wegkappen, lieve thuiskniezers, hieronder volgt het verslag van de volgende dag in dit prachtige park.

9 april
'S Morgens vroeg bevestigen we slingers en ballonnen voor de hut van Nell en John. Nell is 65. We geven haar cadeautjes uit Afrika. Marius staat er wT schaapachtig. In en grijnst wat als ik Nell vertel dat hij namens Abang Travel haar en John een compleet verzorgde reis van 24 dagen naar een zelf uit te kiezen Afrikaans land mag aanbieden.
We ontbijten op ons balkonnetje met het oude overgebleven brood van gisteren en wat zweterige kaas. Daarna doen Petra en ik de Loerie en Blueduikers--route. Pittige hoogteverschil hillen, veel paddestoelen (zie foto's).
Lunch van scones in het restaurant en - kijk eens aan - we hebben verbinding met WiFi en kunnen de verslagen van Lesotho de deur uit doen.
Om half drie weer wandelen, een stuk van de Otterroute naar de waterval. En op de terugweg weer een deel van de Bluedduikerroute. Onderweg zien we een pra)58 prachtige mannetjes blueduikerbok, dossiers en een groep bavianen. Voor Petra is het weer buffelen. Ze maakt zich flink te sappel, omdat het aardig donker begint te worden en ze bang is dat we verdwaald zijn en voor eeuwig verloren zijn. Bovendien is er enig oponthoud: ik moet enorm uit de broek en trap in een poging om de wc-papiertjes op te ruimen eerst met m'n linkere- en dan met m'n rechtersandaal in de zojuist geworpen drollen. Het duurt enige tijd voordat ik de smurrie verwijderd heb.
Maar voor mij, Lucas, is het nu helemaal duidelijk: mijn hoogtepunten in Zuid-Afrika vind ik in de natuur en dan vooral in situaties waarin er sprake is van een goede balans tussen spanning (B.v waar ben ik, hoe ver is het nog, gaat dit pad wel verder?) en ontspanning (B.v. Lekker weer, fijne cadans).
Bij het restaurant zien we drie grote touringcarbussen , waarvan een van Kras, met tientallen toeristen die zijn gedropt voor slechts 1 uurtje overe de hangbruggen. Ik schiet een Krasse knar aan en vraag hem (in verband met de aanstaande reis van Eric) o e 8€ zijn bevindingen. "We worden een uurtje gelucht, daarna is het hop naar het volgende programmapunt . Wie te laat in de bus is, moet een liedje zingen", breekplaat de ondervraagde man mismoedig.
We wensen je veel sterkte Eric (en Stans).
'S Avonds eten in het restaurant, Nell trakteert. Marius is niet mee vanwege zijn83&5 ziekte. We zingen lang-@zele en, we eten steak en spareribs, John geeft af en toe cadeaus. Marius haalt ons om half negen op, omdat hij niet wil dat we door het donker het hele eind teruglopen.
Prachtige dG weer, maar we weten: het isnu gedaan met de prachtige natuurwNdelinbebgenwNdelinggen.